۱۳۹۲ بهمن ۱۷, پنجشنبه

دشمن ِ خدا؟


کتاب‌ها، سخنرانی‌ها، مجالس وعظ، منابر، کلاس‌ها، همه و همه می‌گویند دروغ زشت است، قبیح است، گناه است، ممنوع است.

اما همه دروغ می‌گوییم. کوچک و بزرگ. پیر و جوان. این مرض، این سرطان، سلول‌های جامعه‌مان جویده. کار از سطح فرد و خرد گذشته، سازمان‌های مدعی در دروغگویی‌ فاحش، مسابقه گذاشته‌اند: صدا و سیمای میلی همین دیشب، با فلانی برای پخش مصاحبه‌ی تلویزیونی‌اش به مشکل اجرایی برخورده، همه هم فهمیده‌اند، مدیرش هم امروز صبح نامه‌ی رسمی‌اش را زده، خبرگزاری‌ رسمی هم ماجرایش را منتشر کرده، آن‌وقت زیرنویس می‌کند: «به دلیل مشکل فنی تصاویر را دریافت نکرده‌ایم.» و چه... دروغی به وسعت هشتاد میلیون نفر... آن‌وقت کک هیچ ناظر و مسوول و منبری و خطیب و استادی نمی‌گزد که انگار روزی دروغگو دشمن خدا بود!

دروغ سرطان است؛ اما عادی شدن دروغ، قطعاً کار همه‌مان را می سازد. نه، ساخته‌است.

۱ نظر:

  1. من اینجا یک چی درباره لزوم تحقیقات جامعه شناسانه راجع به این موضوع دروغ نوشتم کلی اما پست نشده انگار :( این بلاگ اسپات خیلی پیجیده ست!

    پاسخحذف