۱۳۹۱ اسفند ۱۳, یکشنبه

سگ و سنگ

من سگ ام
که بو میکشد از دور
ذره ی کوچک ٍ امید ٍ پنهان را
در تیره ترین  شب ٍ خیس ٍ سرد ٍ سال

من سنگ ام
سخت و بی دلیل شکست ناپذیر،
                           که این همه پتک میخورم و همچنان
                                                                      اینچنین
                                                                           ایستاده ام

مادرم امید
پدرم درد
وطنم، استیصال

انگشت بر دهان
                     زاده شدم
                     از سخت جانی ٍ خویش

معجزه ام اما؛
             چون افسون ٍ لبخندی ابدی بر دار..

                                                                                                        پیشکش به آ.ذ.

۴ نظر: