۱۳۹۱ شهریور ۲۲, چهارشنبه

"تا" ی "میم"

اینطور است دیگر. یک وقتهایی باید مال خودت باشی. یک وقتهایی باید دست خودت را بگیری و بنشانی کنار خودت و توی چشمهایت زل بزنی و دستی به پیشانی ات بکشی و آرام بگویی: "چته؟ چه مرگته؟ بگو.. به من بگو".. بعد بگذاری انکار کند، بگذاری لبخند بزند و سرش را بیندازد پایین و طفره برود. بعد منتت را بکشی، دستهایت را نوازش کنی، آرام خودت را به خودت نزدیک کنی، آرام سرت را روی شانه ات بگذاری و حس کنی شانه هایت میلرزد.. بگذاری خوب گریه کنی. بگذاری بغض هایت همه یکی یکی مثل حباب بترکد. با صدا. بی صدا. آرام به خودت بگویی" میدونم.. میدونم...." و بزنی پشت خودت. به حرفهای بیرده بریده ات گوش بدهی، فقط گوش بدهی، دلیل نیاوری، نگذاری خودت به دیگران، به کار درست، به ضعف هایت، به اشتباهاتت، به بی تقصیری دیگران، به ساختارها فکر کند. فقط به خودت حق بدهی. به رنج های کودکی ات، به گریه های آرام و داد و هوارهای توی تنهایی نوجوانی ات، به روز آشنایی با غم ها، به روز فهم قدرت مهیب فاصله، به اتفاق، به اشتباهات، به خودخواهی ها، به عمر رفته، کارهای نکرده، محترمانه و همدلانه گوش کنی. یک وقتهایی باید قدر خودت خودت را بدانی. خودت را عزیز بداری؛ عزیزترین چیز دنیا! به همه، به همه فکرها، همه ی آدمها، همه ی برنامه ها و تلفن ها و کارها "نه" بگویی. فقط مال خودت باشی. بعد از هق هق ها، بگذاری آرام، سبک، بی حال، خودت در آغوشت بخوابد.. فقط بخوابد.. از کنارش جم نخوری.. سرت را روی پایت بگذاری، پیشانی خودت را ببوسی، و خوب نگاهش کنی.. به چروک های صورتت، خال روی بینی ات، چشمهای گود افتاده و کمی پیر شده ات، و دلت، برای خودت بسوزد.. به این فکر کنی که چقدر با خودت رفیق هستی. که هیچکس با تو قدر خودت رفیق نبوده و نمیتواند باشد. به این فکر کنی که هیچکس قدر خودت، خودت را نمیشناسد. به این فکر کنی که هرگز کسی با تو نیاممده. و هیچکس با تو نخواهد رفت. .. کنار خودت دراز بکشی، به صدای نفس های خودت گوش کنی. آرام شعری را که دوست دارد/ی - مثل لالایی- زمزمه کنی و برای بعدش که بیدار میشوی، برنامه ی خرید و بیرون و نوشتن وبلاگ بریزی..

۳ نظر:

  1. نفس تو سینه حبس بود وقتی داشتی اینو میخوندی/ مینوشتی . و با "بریزی" ریختیش بیرون/رو صفحه وب

    عاااااااااااااااااااالی بود.
    رفتم تو فیس بوق ببینم اگه اونجا هس کلی بالا پایین بپرم. اما انگار این مخصوص اینجاییاس. ممنون

    پاسخحذف
  2. مرسی مادر کودکان اهدایی. لطف دارین. ممنون که اومدی و خوندی و نظر دادی. شاد باشی و سلامت.

    پاسخحذف
  3. سلام
    چه خوب که دوباره نوشتی...

    پاسخحذف