۱۳۹۱ تیر ۳۰, جمعه

رمضان؛ تمرین دموکراسی


بخش مهمی از روح دموکراسی، به رسمیت شناختن "دیگری" است؛ دیگری، با تمام مختصاتش: خواسته ها، انتخاب ها، رفتارها و باورهایش. پذیرفتن دیگری "علیرغم" تفاوت ها. و قائل شدن "حق" زیستن و خوب زیستن برای دیگری.
از سوی دیگر، سبک دینداری و دینورزی در جامعه ی ما، به دلایل متعدد، متکثر شده است. انواعی از دینداری ها در جامعه حضور دارند؛ طیفی گسترده از کاملاً غیرمذهبی تا کاملاً مذهبی، از مذهبی در سطح باور تا مذهبی در سطح مناسک و ... اینک ماه رمضان است. شاید اوج تبلور مناسکی و اجتماعی اسلام در سطح جامعه. تکثر پیش گفته خودش را به خوبی نشان میدهد: خیلی از ما روزه میگیریم، خیلی از ما به کلی روزه نمیگیریم و خیلی از ما به گونه ای متفاوت روزه میگیریم.
با این دو مقدمه، فکر میکنم که رمضان فرصت غنیمتی است برای تمرین دموکرات بودن. برای تقویت پایه های فرهنگی عمیق دموکراسی به گونه ای بومی. آن دسته از ما که روزه که نمیگیریم، بیایید تا عملاً به عقاید گروه دیگر احترام بگذاریم. نه به دلایل مضحک اجباری، که به دلایل انسانی و دموکراتیک، بیایید "هوای روزه گرفته های وسط تابستان" را داشته باشیم. جلویشان چیزی نخوریم، ننوشیم، غذا درست نکنیم. کمک کنیم که آنگونه که میخواهند به اعتقاداتشان عمل کنند. به "دیگری" بودنشان به صورتی عملی احترام بگذاریم. شاید در یک خانه، مادرمان روزه باشد و ما نه. بیایید نگذاریم با زبان روزه برایمان غذا درست کند یا سفره بچیند. یا همکارمان اگر روزه است، وقت ناهار اتاقی دیگر را برای خوردن انتخاب کنیم.
جامعه مان این روزها بدجور بیمار است. "اخلاق" دارد نحیف تر و نحیف تر میشود و فردگرایی مخرب روز به روز قدرتمندتر. بیاید این رمضان، جامعه ای اخلاقی تر بسازیم؛ جامعه بی اخلاق، - برای هیچکس- جای زندگی نخواهد بود.

۱ نظر:

  1. من با اصل حرفت مشکلی ندارم ولی به چیزی میشه گفت تمرین دموکراسی که در نتیجه اون دموکراسی حاصل بشه. یعنی تو باید بتونی نشون بدی که چرا در اثر چنین اقدامی جامعه ما دموکرات‌تر میشه و مثلا موجب تقویت حس خودحق‌پنداری مذهبی‌ها نمیشه.

    پاسخحذف