۱۳۹۱ فروردین ۱۳, یکشنبه

تلمیح ِ سبزه ی ِ سیزده



روز سیزده ه. داشتم با ماشین میومدم سمت خونه توی اتوبان واقعاً باید سیزده به در رو هم کنار مناسکی مثل چهارشنبه سوری و عید نوروز و عاشورا و نیمه ی شعبان جزو روزهایی گذاشت که رستاخیز جامعه ی ایرانی ه و جامعه روح جمعی اش رو نشون میده. هر جا یه تیکه سبزی بود همون اول صبح داشت پر میشد از خانواده. 

و چقدر خانواده. اینجاهاست که میشه فهمید سلول تشکیل دهنده ی جامعه ی ایرانی چقدر هنوز «خانواده» اس. نقطه ی تمایز مهمی با بعضی از جوامع اروپایی شاید که سلول تشکیل دهنده اش دیگه فرد باشه نه تا این حد خانواده.. 

و جا به جا «سبزه» افتاده بود کف آسفالت اتوبان و خیابون. یا روی ماشین ها گذاشته بودن که بیفته جایی. کجا؟ هر جا دلش خواست و افتاد! داشتم فکر میکردم این رسم سبزه انداختن سیزده به در، چقدر فرهنگی ه. یعنی چقدر تلمیح داره توش از فرهنگ ایرانی: سبزه رو با هزار زحمت درست میکنی و بهش میرسی- یا الان با مبلغی پول میخریش- و بعد در اوج زیباییش رهاش میکنی توی ناکجاآباد.. چیز زیبایی رو که درست کردی در اوج زیبایی رها میکنی.. یه جور دل نبستن توشه.. یه جور «بگذار و بگذر».. یه جور همه چیز رو باید بذاری و بری.. 
و بعد میذارنش روی سقف یا کاپوت ماشین که هر جا خواست بیفته؛ که یعنی توش «قسمت» هس.. جایی که "باید" بیفته، میفته.. 
یا قدیم ها ظاهرن میسپردنش به دست آب.. که یعنی ببرش جایی «که باید».. 

جالب بود.. بهش فکر نکرده بودم.. به تلمیح ِ سبزه ی سیزده... 


۲ نظر:

  1. سلام بنده هم همنام جنابعالی هستم با پسوند نایینی(مهدی سلیمانیه نایینی)که از آشنای با شما خوشحالم ونقطه مشترک دیگر اینکه بنده هم در مورد مسایل اجتمایی در حال تحقیق هستم البته در حد خیلی ابتدای آدرس میل بندهeygolenarges@yahoo.com میباشد در صورت امکان آشنایی بیشتری حاصل شود
    متشکر

    پاسخحذف
    پاسخ‌ها
    1. سلام. ممنون از لطفتون عزیز هم نام. امیدوارم شما زندگیتون از هم نامتون (بنده) شادتر، پربارتر و جسورانه تر باشه. گرچه در واقع همه ی آدمها هم نام هستن، باقیش (مرزها، ایدئولوژی ها، سیاست ها، ...) مزاحی بیش نیس شاید.. مرسی که نظر گذاشتید. در راه باشین.

      حذف