۱۳۹۰ خرداد ۲۰, جمعه

فقط تی‌شرت نیست!


بعضی چیزهای کوچک در جامعه، می‌توانند نشاندهنده‌ی تغییرات بزرگ باشند. باید این چیزهای به ظاهر کوچک (که در جامعه‌شناسی به آن "معرف" یا "Indicator" میگویند) را دید. یکی از این معرف‌ها، به نظر من، زیاد شدن لباس‌ها و تی‌شرت‌هایی است با تصویر بزرگ پرچم کشورهای دیگر. نه هر کشوری. کشورهایی که به صورتی معنادار و به دلایل مختلف در جامعه به گروه مرجع و جامعه‌ی مرجع تبدیل شده‌اند. کشورهایی که دارای سرمایه‌ی اجتماعی قابل توجهی در ایران شده‌اند. پرچم این‌ها را من تا به حال و در سه سال اخیر روی پیراهن جوانان و نوجوانانمان دیده‌ام: ترکیه (همسایه‌ای که توانسته در جنبه‌های مختلف اقتصادی، سیاسی، ورزشی و هنری روز به روز بر سرمایه‌اش بیفزاید)، آلمان، برزیل (با فوتبالش)، انگلستان و امریکا. شاید باز هم باشد اما من ندیده‌ام.
این حضور پررنگ لباس‌های با پرچم کشورهای خارجی می‌تواند خود نشان‌دهنده‌ی افول "ما"ی ملی و ضعف هویت ایرانی جوانان ما باشد. حتمن دیده‌اید که جوانان امریکایی با چه افتخار و غروری پرچم کشورشان را بر روی انواع و اقسام وسایلشان به نمایش می‌گذارند. اما اینجا...
کجای کار می‌لنگد؟ جواب به نظر من روشن است، اما صاحبان قدرتی که باید این پوسیدگی‌های عمیق را ببینند و به درمانش بیندیشند در کوچه پس‌کوچه‌های منافع گروهی و جناحی و جاه‌طلبی جامانده‌اند و خود یاریگر دزدان قافله‌‌اند در تاراج این اندک سرمایه‌های پرارزش باقی‌مانده‌ی اجتماعی..


حاشیه: بیشتر از سه ماه بود که برای گرفتن چنین عکسی کمین کرده‌بودم. یک بار دوربین نبود و یک بار سوژه بدقلق و یک بار باطری دوربین تمام شده‌بود و بار دیگر من سوار ماشین بودم و سوژه در پیاده‌رو. اما بالاخره چند روز پیش در میدان انقلاب موفق شدم عکسش را بگیرم و پستش را بنویسم. بیش از صد متر دنبالش رفتم و بدون نگاه در مونیتور مدام عکس گرفتم از ترس اینکه باز هم از دست برود! برای هیچ‌عکسی در این چند سال اینقدر منتظر نبودم و به دلم نمانده بود که این یکی!

بعدن نوشت:
حالا حضرات مثلن اگر این پست را می‌خواندند و می‌خواستند کاری کنند چه می‌کردند؟ بله! اول تمام این تی‌شرت‌ها را از بازار جمع می‌کنند و خلاص! و شهر در امن و امان است... این است جنس دردهای ما...

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر