۱۳۸۹ بهمن ۸, جمعه

مصر، فیس‌بوک، امریکا و باقی قضایا..


1 آهای دانشجوهای جامعه‌شناسی!
عجب اوضاع "عجیب"ی پیدا کرده است خاورمیانه.. چقدر این منطقه خاص است. کجای دنیا را سراغ دارید که در عرض کمتر از یک ماه بیش از 4 کشورش پشت سر هم عین مهره‌های بازی دومینو درگیر تحولات اجتماعی با این شدت و حدّت شوند؟ باید به این مسئله فکر کرد. این وظیفه‌ی ماست: کجایید دانشجوهای جامعه‌شناسی؟!


2 حکومت ایران،شبکه‌های مجازی: یک بام و دوهوا؟
تقریباً در تمام این تحولات ظاهراً شبکه‌های مجازی اینترنتی مثل فیس‌بوک و توییتر نقش‌ مهمی ایفا می‌کنند. طیفی از نقش‌ها: از اطلاع‌رسانی و هماهنگی تا انتقال داده و خبر به سایر مناطق دنیا و ... (یک مسئله همین است: یکی باید به این فکر کند که این شبکه‌ها چه تیپ نقش‌هایی را در این تحولات بر عهده دارند؟) اگر خاطرتان باشد همین شبکه‌ها در اتفاقات سال گذشته‌ی ایران جزو متهمان ردیف اول اعلام شده به عنوان مسبب وقایع بودند. این شبکه‌ها از سوی حاکمیت به عنوان شرکا و اهرم‌های کشورهای غربی در تلاش برای اقدام علیه حاکمیت ایران معرفی شدند. از طرف دیگر، همین حاکمان، در این چند روز از احمدی‌نژاد گرفته تا احمد خاتمی از ماهیت اسلامی و انقلابی این تحولات میگویند و آن را حتی ملهم از انقلاب ایران میدانند.
اما یک سوال: پس چه شد تئوری‌هایتان درباره‌ی دسیسه‌های غربیان با استفاده از شبکه‌های اجتماعی مجازی؟! چطور این شبکه‌ها وقتی بر ضرر شما استفاده شود دسیسه‌ی دشمنان شرق و غرب است و اینک در تحولاتی ملهم از انقلاب اسلامی به کار گرفته میشوند؟! عجب!


3 مصر، امریکا: یک آزمایش دیگر! حکومت امریکا چندین بار نشان داده‌است که برخلاف سیاستی که در قبال اعضای جامعه‌ی خودش در پیش می‌گیرد، در سیاست خارجی اولین اولویتش "آزادی" و "دموکراسی"ملت‌ها نیست بلکه میزان هماهنگی با "منافع"ملی‌اش است که جهت حرکت سیاست خارجی‌اش را مشخص می‌کند. اگر این دو باهم هم‌جهت بودند، فبه‌المراد! اما اگر نباشند امریکا منافع ملی‌اش را بر هر موضوع دیگری ترجیح می‌دهد. نشانه‌هایش هم زیاد است: حمایت از حکومت‌های دیکتاتور خاورمیانه (از مصر گرفته تا عربستان و حاشیه‌نشین‌های خلیج‌فارس و تا آلنده در شیلی)، اظهار نظر شفاف و فراموش نشدنی مقامات امریکایی در قضیه‌ی بوسنی و هرزه‌گوین که هیچ‌گاه از خاطر پاک نمی‌شود: ما دخالت نمی‌کنیم چون منافع ما تهدید نشده‌است!، از دفاع از حکومت خودکامه‌ی محمدرضا شاه تا سال‌های آخر و وتو کردن متوالی قطعنامه های شورای امنیت در محکومیت جنایات اسراییل علیه فلسطینی‌ها و .... حالا وقت آزمایشی دوباره است آقای امریکا! این تو و این مصر؛ مصری که متحد استراتژیک تو در خاورمیانه است اما بیش از سی سال است که دیکتاتوری چون مبارک بر این کشور حکومت می‌کند. مردم به خیابان آمده‌اند و آزادی می‌خواهند و دموکراسی. مثل اوکرین، مثل ایران، مثل تونس و مثل ساحل عاج. حالا نوبت توست: مردم یا منافع‌ات؟

لینک‌های مرتبط:
تبریک بن‌علی رییس جمهور مخلوع تونس به احمدی نژاد

۲ نظر:

  1. تونس که تونس هیچی، مصرم تونس اما ایران هنوز نتونس...به نظرم جایگاه ایران توی خاورمیانه یه جورایی عین فرانسه است توی اروپا، نسبت ما با این حرکت ها و این حرکت ها با کلیت مفهومی به نام خاورمیانه در امکان گشودن میانبری بین دوگانه ی استبداد و اسلام گرایی طالبانی با اعلام وفاداری به میراث قرن بیستمی سیاست مردمی است. توده هایی که در خیابان به ناگاه یکدیگر را پیدا می کنند و پی به قدرت نهفته در demos می برند

    پاسخحذف
  2. این جریانات نشون داد که تنها متغیر مهم "خودکامگی" نیست، بلکه "وابستگی" هم به همون اندازه مهمه. در واقع تحمل یک حکومت خودکامه ی وابسته خیلی سخت تره. اما یک حکومت خودکامه ی غیروابسته، همیشه برگهای برنده ای در دست داره

    پاسخحذف